Bij het overlijden van Jaap Meinen

In herinnering aan onze oud-Havenmeester Jaap Meinen sprak Pim Dijkema tijdens de begrafenis namens WV De Koenen de volgende woorden.

image_6483441_Jaap Meinen2Jaap Meinen

Jaap van de Koenen, onze Jaap, onze Havenmeester. Met een pet, dus een echte.

Zo kennen heel veel mensen rondom De Nieuwe Meer hem.

Bijna 25 jaar lang is hij de Havenmeester van onze watersportvereniging de Koenen geweest.

Jaap werkte al bijna 10 jaar bij onze buurman Het Bosch als havenmeester. Dat was en is een commerciële haven. En het was een gouden greep van ons toenmalig Bestuur om hem daar los te weken en te vragen zijn gaven en gouden handen voortaan voor onze Vereniging de Koenen in te zetten.

En dat lukte wonderwel. Jaap was vanaf 1975 tot 1999 bij de Koenen en nooit een dag verzuimd. Oké, wel toen—zoals hij zelf zo mooi kon zeggen—zijn hele borstkas werd opengezaagd om wat omleidingen in z’n vaten te regelen. “Niks bijzonders Pim,” zei hij dan, “gewoon loodgieteren… Maar je moet wel de juiste koppelingen hebben.”

En sloeg na drie weken met z’n vuist keihard op diezelfde borstkas. Zo van “ik ben weer helemaal de oude”. Binnen de kortste keren stond hij weer met overall en pet bij de Koenen.

Hij was eigenlijk ook nooit chagrijnig, tenminste niet buiten de ark. Ja, wanneer Ajax zondags had verloren, dan was het flink mineur, maar dat was op dinsdag ook al weer voorbij. Jaap was eigenlijk altijd vrolijk, had altijd een luisterend oor voor de leden die dan te hooi en te gras bij de ark aanklopten voor hulp of advies. Dat gebeurde ook wel buiten de werkuren, ’s avonds, en daar was Magda niet altijd van gecharmeerd.

Boos heb ik hem ook nooit gezien. Wel verontwaardigd als het niet ging zoals hij gedacht had, soms een andere visie dan het Bestuur, maar dat werd nooit heel erg en het duurde ook nooit lang.

Wat heeft die man veel voor de club gedaan. Het begon al snel, na de eerste strenge winter, want die hadden we nog in 1976. De woonark was de dienstwoning en toen het binnen in de ark wat fris werd isoleerde hij de hele ark aan 4 zijden dubbelwandig met glaswol er tussen. Fikkie stoken in de open haard kon ie ook heel goed. Zelfs wat te enthousiast want meteen in dat eerste jaar vloog de schoorsteen al in brand.

In 1991 werd ikzelf lid van de Koenen en binnen 3 jaar zat ik natuurlijk al in het Bestuur als Havencommissaris, die de verantwoordelijkheid had voor het terrein, gebouwen, steigers en water. Nou dan had je dus veel met de Havenmeester te maken. En dat was helemaal prima. Hij wist natuurlijk overal van en ik had daar een heel grote steun aan.

Alles kon je in goed overleg met hem bespreken en, heel belangrijk: beloofd was altijd beloofd. En wat kon die man timmeren zeg, met die grote kolenschoppen van hem. Wat een geschenk was dat als je zoveel hout hebt op een haven en dan zo’n vakman als havenmeester erbij. Geweldig!

Ik herinner mij nog dat hij mij voor het vervangen van de oude loopdekken van de steigers opbelde en vroeg of hij het nieuwe hout alvast bij de leverancier mocht bestellen. Zijn handen jeukten om het te maken. Ik zei “Oké, bel Carpentier dan maar in Aalsmeer”. “Nee”, zei hij, “ik rij er wel heen en dan zoek ik het hout zelf uit. Dat vind ik leuk”. Zo blij dat-ie was met die klus in het vooruitzicht. En reken maar dat alle deeltjes hetzelfde formaat hadden.

Betonvloeren storten met een hele ploeg vrijwilligers. Hij stuurde ze aan en hield het overzicht. Eindelijk dat asfalt kwijt wat in de zomer zo zacht werd dat de hellingkar er in wegzakte. Jaap vond het prachtig.

De boten in oktober allemaal naar binnen en alles weer naar buiten in april. Daar kon hij ook naar uitkijken. Dat vond-ie leuk werk, zeker samen met zijn hellingploeg. Soms als er dan een lid op dat moment in de loods kwam vragen om 4 boutjes en 4 moertjes legde hij wel het hellingen stil om naar zijn winkeltje te gaan en het lid te helpen. Dienstbaar als hij altijd was.

Hulp bij de werkzaamheden op de haven was er ook altijd wel. Veel ambachtsmensen uit die tijd zijn er nu al niet meer. Ome Dirk Schipper, Jos Baardemans, Ed Schiffer, onze eigen Willie Wortel Charles van de Bosch en ga zo maar door. Een hecht team samen met Jaap en allemaal van die gouden handen.

Maar tijden veranderen. Helaas soms. We hebben nu wel 100 ICT-ers als lid, maar die kunnen vaak niet zo goed een hamer vasthouden.

Er was ook een Jaap zónder overall, dan was-ie meneer Meinen, Havenmeester van Watersportvereniging de Koenen. Pet op, blazer aan en de passanten als een ware gastheer ontvangen en een plekje toewijzen. Praatje maken en als ze motorpech hadden dan regelde hij ook nog wel een dieselmonteur. Dienstbaar als altijd.

Ondeugend was-ie ook best wel. Over de Nieuwe Meer loopt de Staande Mast Route. De vaarweg ’s nachts waarbij alle bruggen in Amsterdam voor je opengaan. Een konvooi van schepen met een mast elke avond. Maar als de sluis onklaar was in het voorjaar of een brug en dat gebeurde nog wel eens, konden de zeiljachten niet door naar het IJsselmeer en verder. Dan stond Jaap, pet op, blazer aan, gniffelend en handenwrijvend op de aanloopsteiger te wachten op alle schepen die niet verder konden. “Mogen we hier overnachten meneer de havenmeester?” “Ja hoor, welkom, dat is 4 gulden per strekkende meter”, en Jaap rekende meteen af. Jaap had ook oog voor de omzet!

De Nieuwjaarsreceptie sloeg hij ook nooit over. Hij was best geliefd bij de dames en die zorgden dan ook op zo’n dag voor de nodige rode afdrukken op zijn beide wangen. Hij was altijd als eerste in het clubhuis.

Jaap vond het niet leuk dat hij op zijn 65ste met pensioen moest. Hij wilde zijn Koenen nog niet los laten. Dat kostte hem moeite. Gelukkig vond hij een mooie benedenwoning aan de Amstelveenseweg. Vlakbij zijn Koenen en daar kwam hij dan ook nog regelmatig even bijkletsen, op de fiets. Het laatste jaar zag ik hem helaas niet meer. Hij was toen ook niet meer de oude Jaap. Zijn gezondheid liet het niet meer toe.

Maar wat heeft die man veel voor de club betekend…

Onze Jaap, de Havenmeester van de Koenen. Het Bestuur en alle leden zijn Jaap heel veel dank verschuldigd!

Ik heb in elk geval nog acht jaar lang, tot aan zijn pensioen van hem genoten.

Dank je wel Jaap voor alles!

Pim Dijkema, namens Bestuur en leden van WV De Koenen

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.